"Ale na szczęście AtoJack i AtoStevie uratowali świat. Niestety miesiąc nic się KOMPLETNIE nie działo, więc teraz lecą ratować całą serię Ogame! cz. 2".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Ale na szczęście AtoJack i AtoStevie uratowali świat. Niestety miesiąc nic się KOMPLETNIE nie działo, więc teraz lecą ratować całą serię Ogame! cz. 1".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Będzie nieco za późno".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Timmy stanął na balkonie swojego zamku i przyglądnął się królestwu, które ciągnęło się aż po horyzont. Co prawda ten horyzont nie był daleko, gdyż wszystko szybko znikało w mgle toksycznych chmur, ale i tak napawał się widokiem. Nawet ten żółtawy smog stanowił jego własność. Był dumny. Te wszystkie fabryki, te laboratoria, stocznie, kopalnie. Pamiętał kiedy zaczynał, jak nie było niczego, oprócz jałowej ziemi. Ahh, Pepperoni i 2x ser. Spokojna, cicha planetka, na której można odpocząć. Może założy tu uzdrowisko? Szczególnie to powietrze robi robotę. Król zaciągnął się nim i od razu zaczął kaszleć, kiedy toksyczny dym podrażnił mu gardło. To nic. Lubił to. To część klimatu. Otarł łzy i podniósł się z kolan.

I wtedy to zobaczył. Ciemną plamę w żółtej mgle w oddali. Wytężył wzrok. Wieczny dym się... przerzedzał? Podniósł brew w zdziwieniu. Czy to, co zobaczył jest możliwe? Cofnął się do swojej sali tronowej, wziął laptopa i wrócił na balkon. Zaczął przeglądać Ogame Board, forum, na którym imperatorzy wymieniali się swoją cenną wiedzą na temat bardzo odpowiedzialny, bo rządzenia planetami. To właśnie tam znalazł przepis na jedną z najlepszych pizz jaką upiekł, oraz co zrobić, gdy na pachwinie wyrośnie grzyb. Może podadzą mu też kroki postępowania na wypadek gdy... spojrzał jeszcze raz na to, co zobaczył... gdy na jego planecie urośnie wielka czarna dziura.

"A obawiam się, że gdy sobie ktoś o niej przypomni... ".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Rzecz wcale nie tak oczywista".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"No bo jest taka jedna rzecz, dosyć istotna, o której zapomniano".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Całe pomieszczenie było dobrze oświetlone i choć zapewniało komfort pracy, ujawniało skromność i brak pokaźności sali. Nie była to dobra cecha dla "centrum dowodzenia", które przecież im większe, tym wydajniejsze, lepsze i fajniejsze. Każdy wie, że ilość kolorowych światełek w im ciemniejszym centrum dowodzenia, MA znaczenie i świadczy o potędze tego, czym się dowodziło. No ale ciężko było spodziewać się "poważnego" centrum dowodzenia, gdy planeta tak naprawdę dopiero zaczęła się rozwijać. Bo czym jest laboratorium na drugim poziomie czy stocznia na trzecim w uniwersum, gdzie praktycznie każdy może od pstryknięcia palca wyprodukować gwiazdę śmierci, lepszą (i SKOŃCZONĄ) od tej, którą miał prekursor gwiezdnych wojen, Mroczny Ojciec (tak naprawdę nie jest to prawdą, gdyż w sumie tylko kilka cywilizacji może sobie pozwolić na najdroższy statek, jaki tylko istnieje. Ale podkreśla to dramaturgię sytuacji, więc tak napisałem).

Przywódca "Z szynką i oliwkami", brodaty brunet o sporym wąsie, usiadł przy niedużej konsoli dowodzenia. Było to kilka monitorów zwisających nad szklanym stołem, którego przykrywały holograficzne klawiatury i panele sterownia. Coś poklikał, coś pokręcił i otwarło się kilka okienek. W tym jedno bardzo ważne. Kursor migał monotonnie, a przyjazny napis "Michale, o czym teraz myślisz?" nęcił, żeby napisać coś fajnego. Brunet odchylił się w fotelu na moment, próbując poskładać myśli. Zmęczenie powoli zaganiało go w krainę snów, ale to, co miał naskrobać miało najwyższy priorytet. Zamyślił się...  Jak w jednym zdaniu określić jego radość ze zwycięstwa nad Ciastek. Jak krótko wyrazić swoje podniecenie z udanej obrony przed nie lada inwazją i niechybną anihilacją...

Tak! Już wiedział! Zerwał się do holograficznej klawiatury i zaczął pisać. Walnął w przenikalny "enter" i odchylił się, żeby zobaczyć swoje dzieło. Na tablicy bruneta pojawił się post: 

 Twoja stara gada z cyklopem w cztery oczy -  spełniony.




< poprzedni                                                                                          następny >

"Czy ty też masz czasami, takie usilne uczucie, że o czymś zapomniałeś?".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Przyszła w nocy, niczym najgorszy koszmar, bezgłośnie, zupełnie jak sam cień. Była duchem, przerażającą, czarną zmorą, najlepszą w swoim fachu! Przebiegła jak lis, mądra jak sowa, skuteczna jak... Stosunek przerywany.

Rozległ się huk, kiedy postać potknęła się o miniaturowy Wielki Zderzacz Hadronów. Jej kopnięcie uszkodziło tunel i na podłodze zaczęła formować się mikro czarna dziura, wciągająca kurz, roztocza i pomniejsze śmieci. Zamaskowany człowiek z wielkim zaskoczeniem spojrzał na twór, który powoli stawał się coraz większy. Szum narastał. Mężczyzna, który spał na łóżku obok obudził się i zaspanym wzrokiem spojrzał najpierw na postać, potem na czarną dziurę. To był profesor Rzygadło. Mrugał on powiekami, próbując przypomnieć sobie w pierwszej kolejności, jak się żyje. Takie informacje, jak obcy w pokoju z blasterem w ręce, czy czarna dziura na podłodze były kompletnie zbędne i zaśmiecały umysł. Uznał ostatecznie, że lepszym pomysłem będzie zamknięcie oczu. Wszystko samo się rozwiąże.

Zamaskowana odetchnęła. Przez chwilę starała się nawet nie oddychać, chociaż serce biło jej jak szalone. Ma więcej szczęścia niż rozumu... Chociaż... Spojrzała na czarną dziurę, która powoli zaczęła wsysać nogę od pobliskiego stołu... Ciężko było to ogarnąć rozumem. Nie przejmując się więc swoim drobnym błędem, wyciągnęła czarny worek.

Tak, skuteczna jak stosunek przerywany. Mogła ona wpaść, ale wszystko i tak zależało od szczęścia. Założyła torbę na głowę Rzygadła.


Profesor znieruchomiał, otwierając oczy. Zobaczył niewysoką, drobną kobietę, ubraną w czarne, obcisłe ciuchy. Jej twarz zasłaniała kominiarka.

- Zaraz, ja tą osobę gdzieś widziałem. Przecież to - szepnął głośno któryś naukowiec, ale postać wrzasnęła nagle:
- WCALE MNIE NIE ZNASZ, KMIOCIE JEDEN! Ehem, tak!

Zapadła cisza. Nawet profesor uspokoił się na moment, ale przypomniał sobie, że musi panikować dalej.
- Kim jesteś, co to za miejsce, czemu akurat teraz, w czasie urlopu! - Wypluł z siebie przerażony.
- Na pewno masz wiele pytań - przemówiła postać. - Nie odpowiem jednak na rzadne z nich.
- A nie, już wszystko wiem - dodał spokojnie profesor i usiadł na ziemi.
- Co? Skąd?! - Zamaskowana postać rozglądnęła się zaniepokojona. Zdradziła się jakoś?

Czknęła nagle. Co prawda desperacko zasłoniła usta, ale nie dało się nie zauważyć tego, słodkiego, charakterystycznego czknięcia. Profesor wzruszył ramionami  i wskazał na wielki gobelin, wiszący za plecami oprawcy. Przedstawiał on herb Obrońcy Ciastek. Postać nawet nie spojrzała za siebie. Wykrzywiła tylko usta w grymasie.
- Wiedziałam, że o czymś zapomniałam.


< poprzedni                                                                                          następny >

"Główny bohater zawsze przetrwa".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


- Nie damy im rady, jest ich.... AAAAAA! 

Połączenie zostało przerwane, a w radiu pozostał jedynie szum, jednak ani Jack ani Steve nie mieli czasu na rozmyślanie o kolejnym krążowniku, który został pożarty. Sami właśnie uciekali przed chordę kilkunastu sond szpiegowskich, desperacko manewrując między szczątkami i wrakami innych statków. Nagle Jack zobaczył to. Całe cmentarzysko okrętów wojennych. Idealna kryjówka. Przyspieszył swój pojazd, odpychając poszyciem kilka mniejszych kawałków metalu. Pofrunął pod niemalże nienaruszonym wrakiem i wleciał od jego drugiej strony do wnętrza, przez ogromną dziurę wytopioną w kadłubie. Osiadł na kawałku jakiejś sali i powyłączał silniki.  
- Jack, nie mamy szans, to są sondy szpiegowskie! - Jęknął drugi pilot, w rozpaczy ściskając kolana.
- Cii... Zaufaj mi - szepnął. - Nic nam nie grozi...

Przez wytopioną dziurę widzieli białe słupy światła, manewrujące po otoczeniu. Szukali ich...
- Haha! Tak! Kolejna runda moja! - Cieszyła się Ciastek, bijąc jednego ze swoich oficerów głową o biurko.

Tłum ludzi wpatrywał się w wielkie hologramy, wiszące pod sufitem centrum dowodzenia planety Obrońcy Ciastek. Wyglądało to trochę jak wieczór piłkarski w całkiem porządnym pubie, z tym, że nie oglądali pogromu jaki zasponsorowali Niemcy Brazylijczykom, a pogrom jaki Obrońca Ciastek zasponsorowała połowie galaktyki. Z bardzo podobnym skutkiem z resztą. Nikt nie wiedział tylko po co. Ciastek w sumie też na początku nie podobało się robienie z siebie kozła ofiarnego, ale kiedy zobaczyła jak łatwo zdobywa się galaktykę, spodobało się jej. Co prawda wysłała wszystkie swoje jednostki i to na słabiej umocnione fortyfikacje, ale była pewna, że sondy przyniosą tyle surowców, że inwestycja w nie nie tylko się zwróci, ale i będzie mogła zrobić ich drugie tyle.
- Pani Dowódcę! - Zawołał posłaniec, trzymając jakiś świstek w ręce.

Ciastek go zignorowała. Zajęta była patrzeniem na oblężenie Niszczyciela. Jeszcze chwilę i flagowy okręt runie.
- Pani dowódcę! To Pilne! - Zawołał, chwytając ją za ramię.

To był odruch. Sięgnęła po blaster i wykręcając rękę mężczyzny, przystawiła mu miotacz do skroni.
- Będziesz cierpiał. Strasznie cierpiał - syknęła z zimną furią.
- Ale pani dowódcę! To strasznie pilne! Chodzi o sondy!

Jej mina zrzedła.
- Lepiej, żeby to było PILNE - popchnęła go na biurko, obok nieprzytomnego już oficera, którym moment wcześniej biła o blat. 
- To wiadomość od Krissa Sheepfielda - wysapał, wyciągając rękę z kartką ku Ciastek. Przerażony zerknął na swojego nieprzytomnego kolegę.

Ciastek wyrwała mu świstek i przeczytała krótką notkę: "Lisana. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, iż już od ośmiu lat sondy nie przynoszą skradzionych surowców?". Ciastek opuściła ręce i krzywiąc usta, rzuciła tylko:
- K***a.

 - O nie, znaleźli nas! - krzyknął przerażony Steve.

Istotnie. Przez dziurę w kadłubie zaczęły wsypywać się sondy szpiegowskie. Ciesząc się i klekocząc, powoli zbliżały się do samotnego krążownika, napawając się chwilą tryumfu. Otaczały go i zacieśniały krąg.
- Jesteśmy bezpieczni - powtórzył spokojnie Jack, upijając łyk kawy z termosu.
- Skąd ta pewność!  - Steve nie dowierzał.

Wiedział, że jakoś często unikali zniszczenia, ale no ileż można! Jack odłożył termos.
- Nie oglądasz filmów? Za moment się wycofają. Tuż przed zniszczeniem nas. Patrz.

Podniósł dłoń i zaczął odliczać.
- Trzy, dwa, jeden...

EKSPLOZJA! Wszystkie sondy wystrzeliły na raz. Wnętrze wraku okrętu wojennego wypełniło się ogniem. Dopiero wtedy szarańcza statków szpiegowskich dostała sygnał od Ciastek, aby przerwać atak i się wycofać. Kilka statków, które przetrwały eksplozję, wyleciało przez kadłub wraku, dołączając się do niezliczonej ilości czarnych kulek, opuszczających pole bitwy jak gdyby nigdy nic. Jakkolwiek by to nie wyglądało, zwyciężył obrońca.

< poprzedni                                                                                          następny >

"Ktoś... oczywisty".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Są rzeczy oczywiste i niezmienne, stanowiące swego rodzaju pewnik we wszechświecie. Na przykład czarna dziura podczas ekspedycji pojawi się dopiero wtedy, gdy wyśle się na nią wszystkie swoje najlepsze statki, czy samotna wyrzutnia rakiet na opuszczonej planecie, która zdoła się zreperować przynajmniej czternaście razy po zniszczeniu, zanim w końcu stwierdzi, że nie warto bronić tej jednej kopalni metalu na trzecim poziomie.

Takim samym pewnikiem jest "rozwój". Każda cywilizacja musi się rozwijać, przeć naprzód w wymagającym wyścigu technologicznym, rozwijać wpływy i ekonomię! A gdy skończy się miejsce na rodzimej planecie, założyć i kolonię...

Dobrze wiemy, że geneza założenia kolonii "Z szynką i oliwkami" nie jest tak wzniosła i patetyczna. Na rodzimej planecie Timmiego ciągle leżały odłogiem ogromne połacie pięknego terenu, tylko czekającego na zagospodarowanie. Ale trzy i pół tysiąca antymaterii piechotą nie chodzi, a za budowanie fabryk, nowy imperator by ich nie dostał. Nigdy jednak Timmy nie spodziewał się, że po założeniu własnej kolonii, będzie musiał się nią kiedykolwiek zajmować! Brutalny wszechświat z całą pewnością był niezwykle bezlitosny i pełen zasadzek...

Timmy podniósł smętnie wzrok. W sali tronowej było ciemno, wszystkie piece stały wygaszone i każdy z jego poddanych smacznie spał, jak przystało na trzecią w nocy. Tylko on siedział na tronie wpół przytomny od zmęczenia, a jego gładkie, królewskie lico oświetlało jedynie niebieskie światło z ekranu laptopa, leżącego na władczych kolanach. PING! Przyszło powiadomienie... Król smętnie spojrzał na wiadomość... Czuł, że nie ma już siły patrzeć na kolejną informację... To na pewno akcja szpiegowska. No przecież nie prośba o wsparcie, bo jakaś wielka armia niezniszczalnych sond szpiegowskich niszczy kosmos. Zaśmiał się. Zamknął laptopa i niemalże natychmiast zasnął na swym tronie...

- Przyjąłem... mamy wbić się w linię wroga i wszystkich powystrzelać - potwierdził kapitan Jack.
- Przepraszam - wtrącił się Steve, nie będąc w pełni przekonany co do słuszności planu. - Ale czy jesteście pewni, że to dobry pomysł posyłać na misję samobójczą pojazd typu krążownik, który zdaje się być przekąską dla tych zmutowanych sond szpiegowskich, kiedy wasz Niszczyciel niszczy je na strzał?

Nastała w radiu cisza, żeby po chwili odezwał się pełen przekonania głos:
 - Oczywiście! Bez odbioru!
- Wojna... - Skomentował z filozoficzną głębią Jack i otwarł całkowicie przepustnicę silników. Steve odznaczył kolejną kreskę na swoim liczydle "Prawdopodobnie za chwilę zginę".

< poprzedni                                                                                          następny >

"Efekt masy".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Afera podsłuchowa".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Mision inposibur".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Dzień Dziecka cz.2".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~