Nad VIII RP wschodziło słońce, wszyscy mieszkańcy gospodarstwa budzili się powoli do nowego dnia. Oczywiście oprócz głowy narodu Reppela, który by odpowiednio sprawować władze musiał się wyspać. W łóżku pozostawali także Ksut i Gandalfus. Czarodziej postanowił odwiedzić prezydenta i powspominać stare dobre czasy. Przez co powstał mały melanżyk i strasznie długo imprezowali, o dwudziestej-drugiej dopiero poszli myć zęby. Po wypiciu jednego piwa na trzech byli cali urobieni. Gandalfus opowiadał jak to poznał ostatnio na portalu randkowym sławnego i pięknego hobbita, który w kinie występuje.

Około godziny dziewiątej ludzie pracujący przed gospodarstwem usłyszeli trzask drzwi i tupot stóp dochodzący ze środka budynku. Odgłos ten po chwili zastąpił dźwięk pękającego szkła i wielki huk.

- Kto tu postawił lustro!? – krzyknął prezydent ze środka. – I teraz siedem lat nieszczęścia przez ciebie! Ty głupia szklano taflo!

Jak już zwyzywał lustro ludzie znowu zaczęli słyszeć odgłos biegu. Nagle prezydent wypadł z domu razem z drzwiami. Runął na ziemię i przejechał dobry kilometr na tym co z nich pozostało. Piżama w planety mieniła się w słońcu oślepiając blaskiem chwały.

- Dziś środa! – krzyczał Reppel, zdążył już zejść z drzwi i leciał dalej na złamanie karku. – Listonosz! Paczki od mamy!

Na te krzyki wychyliła się z okna pokraczna postać. Chwile wahała się na parapecie po czym z przekonaniem runęła w świeże błoto. Ksut spoczął na dłużej w bajorku. Strasznie męczył go kac po wczorajszej nocnej popijawie.

Prezydent dorwał bramę zanim pracownik poczty zdążył zadzwonić dzwonkiem. Spojrzał przerażony na biegnącego z prędkością błyskawicy w jego stronę człowieka. Wszyscy na poczcie wiedzieli, że podanie osobiste paczki prezydentowi grozi zadeptaniem lub pobiciem z radości. Dlatego młody listonosz postawił pakunek na ziemi, wskoczył na swój rower i odjechał jak najszybciej.

Reppel dopadł pudełko i rozpakował na środku ulicy. W środku znajdowała się jakaś dziwna ruda lalka.

- Hura dostałem lalkę! – krzyknął prezydent, a po chwili dodał pod nosem. – Ale na co mi lalka?

Dalsze wywodu przerwał mu dźwięk spadającej szyby razem ze sprawcą tego nieszczęścia. Gandalfus z obdartą szatą wstał z ziemi, chwycił długą brodę i zaczął biec do prezydenta. Strój czarodzieja ograniczał mu ruchy, więc wymachiwał przy tym nogami na boki.

- Jaka to dmuchana lala? – zapytał zdyszany, gdy już dotarł na miejsce. – Jaki model? Ile wejść? Jest jakiś symulator? Wersja hobbit może?

Prezydent nic nie zrozumiał z tego co ten człowiek mówił, chociaż te słowa znajdowały się w encyklopedii VIII RP, którą sam podpisał. Czarodziej jednak zauważył, że nie jest to o czym marzył i nie oczekiwał odpowiedzi. Reppel wrzucił lalkę z powrotem do pudła i razem z Gandalfusem poszli na śniadanie.

Cudem udało im się wciągnąć premiera VIII RP na krzesło przy stole, nadal był umorusany błotem. Reppel i czarodziej również zajęli swoje miejsca. Specjalnie na kaca w porze śniadaniowej dostali rosół z ziemniakami. Zapach był niebiański, każdy otrzymał wielką michę wywaru. Wszyscy śmiało złapali za łyżki i zaczęli konsumować strawę. Jedynie Ksut miał problemu z utrzymaniem sztućca, chwilę się z nią mocował by trafić do talerza, ostatecznie łyżka zwyciężyła i premier walnął głową prosto w talerz. Wywar rozchlapał się na wszystkie strony. Temperatura zupy obudziła go momentalnie. Wybiegł z pokoju wrzeszcząc i prosząc o lód. Reppel i Gandalfus nawet nie zauważyli, że coś się stało, tak byli zajęci jedzeniem.

Ponownie spotkali się przy stole około godziny jedenastej. Wszyscy byli już po porannej kąpieli i zapomnieli o trudach dzisiejszego poranka. Nawet Ksut dzielnie znosił to wszystko. Prezydent rozłożył paczkę od listonosza na stole.

- Moi drodzy, co to jest? I skąd to jest? – zapytał trzymając ręce splecione za plecami, nadawało mu to bardzo dostojnego wyglądu.

- Wiemy, że to nie jest dmuchana lalka wersja hobbit – rzucił Gandalfus swoją trafną obiekcję.

- Wiadomo, że nie przysłała tego pańska mama – Ksut nie chciał być gorszy i pochwalił się swoją umiejętnością dedukcji. – Nie ma danych nadawcy.

- Trafne uwagi moi przyjaciele – rzekł prezydent pochylając się nad rudą lalką. – Niewątpliwie jest to stara lalka, płeć męska. Waga i wzrost bliżej nieokreślone, ale mieszczą się w normach zabawek dla dzieci, które podpisałem.

- Taak, jest dość duża jak na lalkę – powiedział Gandalfus, mierząc wzrokiem około pięćdziesięciocentymetrową zabawkę.

Premier zamyślił się, nagle w jego głowie ruszył pewien trybik. Szybko wskoczył pod stół, i trząsł się jak świąteczna galaretka.

- Panie premierze proszę wyjść z pod stołu – krzyknął Prezydent. – Ile razy mówiłem, żeby nie wyjadać okruchów.

Ksut posłusznie wygramolił swe zacne ciało i usiadł na stół, ani na chwilę nie przestając się trząść. W tej chwili do pokoju wszedł służący niosąc patelnię z jajecznicą na boczku. Rozniósł się przyjemny zapach. Zrobili przerwę w rozmyślaniach i zaczęli jeść.

- No więc opowiedz Ksucie spokojnie o co chodzi – zaproponował Gandalfus z pełnymi ustami i podciągnął dziurawy magiczny płaszcz.

- Ttto jest… Tennn… Noo, co wtedy był… Jak ja byłem – wyjaśnił Ksut, nie zostawiając cienia wątpliwości o co mu chodziło.

- Aha – powiedział prezydent VIII RP. Wstał od stołu przerywając pyszny posiłek, ale cóż był głową narodu, obowiązki wzywały. Podszedł do premiera i rąbną go otwartą dłonią w twarz. Plask rozniół się po całym gospodarstwie.

- Oglaądaliśmyfilmzbabciąibyłatamlalkaktórazabijajakniktniepatrzy – powiedział z prędkością łącza LTE.

Gandalfus zamknął oczy i położył rękę na rudej zabawce. Jego dłoń zaczęła błyszczeć kolorami tęczy i po chwili przeszła w ciemne barwy. Czarodziej wciągnął powietrze i zemdlał. Prezydent zawołał sługi i kazał zanieść go do łózka.

- Pewnie go kac męczy – stwierdził Reppel.

- A jeśli to ta lalka? – zapytał Ksut.- Swoją mroczną mocą pokonała naszego najlepszego czarodzieja, wielkiego Gandalfusa?

- Niee, na pewno – zaoponował prezydent i dodał po chwili. – Przecież wiesz, że takie rzeczy dzieją się tylko w filmach.

- I tu się kurwa mylisz – odezwał się przepity głos za plecami Reppela. Odwrócił się i postanowił opieprzyć niegrzeczną lalkę, która sprzeciwia się jego opinii.

- Jak śmiesz obrażać moje przekonania! Przypominam, że ja tu jestem prezydentem, a nie jakaś tania ruda lalka.

Dziecięca zabawka straszliwie się obraziła i kopnęła Ksut w krocze. Premier zwalił się na ziemie kwicząc i sapiąc z bólu. Reppel nie mógł już znieść takiej zniewagi i palnął patelnią pieprzoną lalkę. Głowa wypadła przez otwarte okno podwórka i wpadła do gnoju. Wziął Ksuta na ręce i zaniósł do swojego gabinetu. Po czym zawołał służbę i kazał go położyć z Gandalfusem. Niech wiedzą, że prezydent VIII RP jest przebiegły i nie podręcznikowy.

Nad gospodarstwem zapadła noc. Wszystkie zwierzęta już dawno zostały wprowadzone do swych koi, a mieszkańcy i pracownicy poszli spać. W odpadach zaczęło się coś ruszać, małe ciało bez głowy grzebało w gnoju. Po chwili coś wyciągnęło i wcisnęło na szyje.

- Ale kurwa śmierdzi… - skomentowała upaprana postać.

Po tych słowach lalka ruszyła w stronę rzeki znajdującej się niedaleko gospodarstwa. Księżyc swym blaskiem oświetlał taflę wody. Nagle zabawka zauważyła człowieka moczącego stopy. Był to nie kto inny jak najgorszy z buntowników: Palipies.

- Hehe – powiedziała postać. – Zaraz sobie popływa.

Mężczyzna z wąsem poczuł jak ktoś go popycha, po chwili znalazł się pod wodą. Słyszał tylko okrutny śmiech z góry, przypomniał sobie, że nie umie pływać. Na szczęście szybko uruchomił aplikację na nowym smartphonie: „Nauka pływania dla opornych”. To uratowało mu życie.

- HAHA! Ale jestem zły – śmiała się upiornie lalka. – Jedna piękna śmierć tej nocy. Czeka mnie jeszcze wiele roboty.

Zabawka wypłukała się w wodzie i czyściutka zmierzała do rezydencji prezydenta. Bez problemu dostała się tą samą bramą, którą weszła. Lalka wślizgnęła się przez otwarte okno do jadalni, gdzie dostała cios patelnią.

- Jeszcze mnie popamiętają – zaklinała się zabawka.

Rudzielec wszedł do gabinetu prezydenckiego, to co tam zastał całkowicie go zszokowało. Reppel, Ksut i Gandalfus leżeli koło siebie i śpiewali jakąś sprośną piosenkę o pani Malinowskiej. Na środku pokoju leżała pusta puszka piwa.

- I jeszcze jedna puszka i jeszcze jedna puszka! – krzyczał Ksut, który był w totalnym pijackim amoku. I jutro nie wstanę z łóżka.

Lalka wreszcie otrząsnęła się, w całej swojej karierze nie widziała takich cudów. Chwyciła scyzoryk, który leżał na stole prezydenta.

- Zabije was! – zawołała.

- Hahaha – wybuchła śmiechem cała trójka.

- Ty patrz zacny Gandalfusie – kpił sobie prezydent. – Ruda lalka chce nas zabić.

- Haha – śmiał się czarodziej. – A jeszcze przed chwilą szukała głowy w gnoju.

- Hahahaha – Ksut zanosił się śmiechem, który brzmiał jak pianie koguta o poranku.

- Jak śmiecie! – krzyknął rudzielec i rzucił się do ataku.

Na szczęście pułapka Reppela zadziała i zapadnia się otwarła. Lalka poleciała prosto do świńskiej obory i chlupnęła w bajorko. Przez co obudziła biedne prosiaczki.

- No to idziemy tam – stwierdził prezydent.

Cała trójka wreszcie dotaszczyła się do koi, w której powinna być lalka. Jakaś świnia bawiła się z nią, gospodarz szybką ją przegonił.

- Wiemy kim jesteś – powiedział prezydent. – Gandalfus odczytał twoją aurę. Jesteś złą lalką łuuduu i chcesz przejąć władze w VIII RP.

Czarodziej na potwierdzenie tych słów machał głową w górę i w dół. Zabawka próbowała się wykręcić:

- Wcale nie, jestem mordercą, który wszedł w ciało lalki. Chce tylko zabijać, po co mi władza?

Lecz trójka mężczyzn nie miała zamiaru słuchać jego podłych kłamstw. Chwycili rudzielca i przywiązali do jednej ze świń. Gandalfus zaczął wymawiać dziwnie brzmiące słowa, po chwili dusza świni zmieniła się z dusza lalki. Po rozwiązaniu rudzielec ze zdziwieniem pomaszerował pochwalić się nowym ciałem swoim przyjaciołom.

- No i kurwa ładnie – skomentowała lalka w ciele świni.

Reppel, Ksut i Gandalfus przybili sobie piątki i poszli spać. Nie wiedzieli, że zły prosiak zamierza zrobić rewolucją i założyć w chlewie mafię.



< poprzedni                                                                                         następny >

Prezydent VIII RP i jego pomocnik, a zarazem premier VIII RP pan Ksut podjechali pod kościół św. Anny, który znajdował się w rodzinnej miejscowości Reppela: ”Świniopasji”. Zaparkował swój czerwony kombajn zajmując dwa miejsca parkingowe. Biedny pies nie zauważył wielkiego majestatycznego pojazdu, po uderzeniu przeleciał przez płot sąsiada. Znalazł się tam, gdzie jego miejsce cały i zdrów. Prezydent i premier myśleli, że nie żyje. Jako, że byli pod kościołem oboje zamaszyście się przeżegnali i zmówili za biedne zwierzę pół zdrowaśki.

- Miło z pańskiej strony, że zgodził się pan pomóc mamie – powiedział Ksut zaraz jak wysiedli z pojazdu.

- Mamusi – poprawił z naciskiem prezydent. – Mamusi.

- Ależ tak proszę pana, błagam o wybaczenie – przepraszał premier machając rękami. Gdy już przestał swe dzikie pląsy zadał bardzo ważne pytanie. - Czyli z tego co rozumiem mamy zagrać koncert w kościele?

Nie czekając na odpowiedź zaczął wyciągać sprzęt zamocowany z tyłu kombajnu. Była to gitara, na której grał Reppel i skrzypce, należące do Ksuta. Stanowili zgrany duet, kiedyś nawet wystąpili na przeglądzie talentów w słynnym telewizyjnym show. Lecz zaraz po nieprzychylnym werdykcie jury prezydent wpadł w furie. Jak mogli nie docenić ich talentu! Kazał ich zamknąć w oborze na trzy lata razem ze świniami kryminalistami, które tworzyły mafię.

- Tak mój drogi, to będzie cudowny koncert. Nasze umiejętności są ponad przeciętne.

Sala prób, w której ćwiczyli, w całości potwierdzała ich ogromny talent. Wszystkie szyby zbiły się pod siłą wibracji strun głosowych i brzmienia instrumentów. Ponad to we wsi znaleziono cztery martwe koty i dwa psy, podczas sekcji zwłok lekarz wykrył trwałe uszkodzenie mózgu wywołane fałszami muzycznymi, działającymi na niskich częstotliwościach.

- Oczywiście, że nie są przeciętne. Jesteśmy geniuszami muzycznymi. Nasz zespół nazywać się będzie Reppels.

- Och prezydencie, ależ to cudowne i ekscytujące.

Weszli do świątyni, położyli swoje sprzęty przy filarze. Gibson Les Paul Reppela pobłyskiwał od świec. Zanim zdecydowali się co zrobić dalej poczuli swąd palonego drewna. Instrument Reppela pozostał trochę przypalony po tym incydencie. Później na jego cześć wiele firm tworzyło tzw. podpalane kolory do swych produktów.

Akcja gaszenia gitary przebiegła pomyślnie i sprawnie, dzięki pełnemu pęcherzowi Ksuta. Po tym incydencie ruszyli radośnie na poszukiwaniu księdza. Nie musieli długo błądzić, przyłapali go na podpijaniu wina mszalnego.

- Eee… Ciulowe – powiedział do siebie po wychlaniu naraz połowy zawartości butelki. – Trzeba zaprawić to.

I wlał do pełna spirytusu. Posmakował chwilę, ocenił klarowność, było idealne. W końcu zauważył przybyszów, grubego i chudego. Nagle rozpoznał w osobie, która weszła prezydenta i premiera. Padł na kolana i zaczął pić głową w posadzkę.

- Alleluja! – zakrzyczał. – Głowa całego narodu w mej skromnej świątyni. Co was sprowadza.

Wymieniali przez chwile grzeczności, w czasie których ksiądz Śpiwór masował obolałe czoło. Wyglądał jak typowy kapłan z lekko wystającym brzuszkiem. Po krótkiej rozmowie dowiedział się, że Reppel na prośbę swej mamusi zagra koncert w czasie wieczornej mszy na pogrzebie jej znajomej panny Piętaszek. W końcu ksiądz poprosił uroczyście, aby udali się do organisty, który przesiadywał na ostatnim poziomie w kościele.

Władcy VIII RP wzięli swoje manatki i ruszyli w pełnej chwale po schodach. Na pierwszym pół piętrze musieli zrobić odpoczynek, gdyż Ksut zemdlał i runął jak długi łamiąc skrzypce.

- Eeee – skwitował premier przed wyruszeniem w dalszą drogę. – Się sklei.

Wreszcie dotarli na ostatnią kondygnację. Zaczęli skakać z radości, a później jak już euforia minęła rozmasowywali obolałe kończyny. Została im do pokonania jeszcze drabinka, gdzie u szczytu czekało wejście do pokoju organisty. Pierwszy poszedł Ksut, wyszedł bez problemów. Po nim dzielnie zaczął wspinać się Reppel, gdy w połowie drogi niespodziewanie coś złapało go za nogę. Popatrzył w dół. Z jednej przerwy między szczeblami wmurowany był wyschnięty człowiek, któremu udało się wygramolić ręce i nogi. Zaczął szczękać i usłyszeli słowa:

- Ksiądz nie jest księdzem. Zło się czai, uciekajcie dobrzy ludzie.

Prezydent zaczął krzyczeć wniebogłosy, potem na chwilę przestał i wpadł w stan dzikiego zdenerwowania. Kto ma prawo tak straszyć dzielnego i nieustraszone Reppela!? Z furią zaczął kopać trupa po rękach.
- Puszczaj mnie!

- W głowę panie prezydencie, w głowę! – dopingował wierny Ksut.

Tak też Reppel zrobił. Po uderzeniu głowa oderwała się i spadła na sam dół. Ucieszeni wyszli do góry, wysiłek sprawił, że zapomnieli o całym incydencie. Nagle jednak stało się znów coś dziwnego. Władny państwa dojrzeli bowiem napis na ścianie: „KSIĄDZ JEST WAMPIREM ENERGETYCZNYM, STRZEŻCIE SIĘ”. Obaj zemdleli, wybudzili się dopiero po chwili.

- Czy to jest napisane krwią? – zapytał wystraszony prezydent.

- Nie wiem – powiedział w podobnym stanie Ksut, szczękając panicznie zębami.

- Pójdź i sprawdź. To rozkaz!

Premier zrobił jak mu kazali i drżącym krokiem dotarł do ściany. Wyciągną swój język i polizał literę Ą. Nagle przywarł i zaczął machać jęzorem coraz szybciej, z jego ust wydobywało się rytmiczne mlaskanie.
- Mniam, to jest, mniam, pyszny, mniam, dżem, mniam, truskawkowy.

Prezydentowi nie trzeba było dwa razy powtarzać, w mgnieniu oka dopadł ścianę, dołączając się do lizania. Gdy w końcu wyczyścili całą ścianę, zaczęli się zastanawiać jak postąpić z tą sprawą.

- Muszę bronić mojej mamusi. Ten wampir jej nie dostanie – zaczął przemowę. – Musimy go zniszczyć.

- Ale jak? – zapytał Ksut wywalając oczy na pół twarzy, wskutek emocji związanych z nadchodzącą przygodą.

- Oglądałem film Ksucie mój, musimy mieć świętą relikwie. Tu na dole na pewno jest grobowiec jakiejś świętej Anny, musimy zejść i coś zabrać należącego do niej. Tak pokonamy tego potwora i uratujemy moją mamusie.

Jak powiedział, tak też zrobili. Po morderczym schodzeniu po drabinie i schodach dotarli do wilgotnego i ciemnego grobowca, który znajdował się w piwnicach kościoła. Po drodze minęli dwa ciekawe miejsca: sala schadzek ministrantów oraz pijalnie wina mszalnego.

W grobowcu blask dawały jedynie palące się świece, które były umieszczone na dwóch grobowcach. Wybrali ten ładniej ozdobiony i podeszli do niego. Był wykonany z marmuru, wyglądał na bardzo stary i ciężki. Z wielkim trudem udało im się odchylić płytę grobowca, mięśnie prezydenta niczym najdroższa stal naprężyły się. Truchło świętej Anny było w nienaruszonym stanie, na pewno za sprawą modlitwy wiernych, jak wydedukował Reppel. Jasne oświecony prezydent prześledził całe ciało i znalazł coś co będzie odpowiednie do walki z wampirem energetycznym.

- Ogień trzeba zwalczać ogniem – powiedział słynną maksymę i wyciągnąć sztuczną szczękę świętej Anny. Chwilę trzymał ją w ręce po czym powiedział do swojego podwładnego, a zarazem przyjaciela. – Otwórz buzie.

- Okej – powiedział wierny Ksut, łakomie używając młodzieżowe slangu.

Reppel z całych sił wepchnął mu zdobyty przedmiot w usta (nie mając przy tym zielonego pojęcia, że to prawdziwe zęby). Premier przez kilka chwil jęczał z bólu, ale wiedział, że dostał nowe moce. Czuł, że tymi zębami jest w stanie zjeść wszystko.

- Jesteśmy gotowi – powiedział, szczerząc się zdobyczą.

- Jeszcze nie Ksucie, ja także potrzebuję broni – mówiąc to ściągnął trzydziestocentymetrowe obcasy świętej Anny i założył je na własnych stopach. Piękna czerwona skarpetkę rozdarła oryginalną skórę na bucie.

- Nie do końca mój numer ale dam radę.

Przerzucili przez plecy swoje instrument i zrobili groźne miny. Tak, byli gotowi na starcie, na śmierć i życie z wampirem energetycznym.

Księdza nie musieli znowu długo szukać, gdyż trwała msza. Reppel powiódł wzorkiem po wiernych, nie zauważył na szczęście swojej mamusi. Oboje z premierem widzieli jak wampir zasysa aurę ludzi podczas długiego kazania. Wyglądali na zmęczonych, przestępowali z nogi na nogę, duża część ziewała, dzieci szalały i biegały wokoło, a młode pary opierały się o siebie próbując zachować równowagę. Najbardziej wytrzymali byli starsi ludzie, starali się zachować swoją siłę i twardo słuchali gadzich słów potwora.
- Dość tych katuszy! – krzyknął Reppel nie mogąc znieść widoku tych biednych ludzi. – Wiemy kim jesteś wampirze. Broń się!

Razem z Ksutem ruszył do ataku, w tym czasie wampir przemienił się w swą naturalną postać. Wyrosły mu nietoperze skrzydła, a jego twarz stała się cała blada. W oczach nie zdołali dostrzec nawet iskierki życia.
- Wy głupcy, trzeba było grać i dalej żyć.

Zaczął się bój, ludzie w przerażeniu uciekali z kościoła. Została tylko grupa ciekawskich i ślepych. Reppel wbiegł i heroicznie uderzył pięścią w twarz księdza. Ten odleciał na ołtarz i zaczął się śmiać.

- Haha! Nie jesteście mnie w stanie zranić, zwykli śmiertelnicy.

Wtedy pełzający Ksut zakradł się do wampira niepostrzeżenie i ugryzł go zębami należącymi do świętej Anny w łydkę. Wampir zawył i nie mógł zrozumieć co się stało. Jedyne co go mogły zranić to przedmioty należące do innego wampira.

- Czyżbyś był wamp… - nie dokończył zdania, bo dostał z pół obrotu świecącym obcasem.

Reppel po tym magicznym ciosie powalił wampir na obie łopatki. Postanowił dogryźć wampirowi, podszedł do stwora i powiedział:

- Już nigdy nikogo nie skrzywdzisz.

„Tak to go na pewno zraniło” – pomyślał z radością.

Ksut przytaknął i ugryzł go jeszcze raz w stopę, wampir nie miał już siły wyć z bólu. Premier zaczął wychwalać mądrość, odwagę i dobroduszność swojego zwierzchnika, gdy nagle ktoś mu w tym przeszkodził.
- Kto mi zajefał szeby? – zapytała „święta Anna”, która wyszła z grobowca po długiej drzemce. – Stsek co siiiee dzeeje? Fee moje szeby i buty?

Wampir-Ksiądz-Staszek nie zdążył odpowiedź, gdyż dostał gitarą prosto w blady łeb. Rozległ się huk, korpus gitary rozleciał się na kawałki. Wiele lat później członkowie wielkich światowych zespół naśladowali ten końcowy atak Reppela, by oddać cześć jego bohaterskiej obronie ludzkości. Gdy prezydent i premier odwrócili się w stronę wampirzycy już jej nie było.

- Ciekawe czy jeszcze kiedyś ją spotkamy? – zastanowił się Ksut.

- A czy to ważne, i tak zębów nie ma.

- No i butów.

- Pora wracać do domu, tylko najpierw domowy obiadek.

I ruszyli z popsutymi instrumentami w stronę zaparkowanego kombajnu. Włożyli swoje rzeczy do kabiny i wskoczyli w ślad za nimi. Byli już w drodze na domowy obiadek mamy, gdy nagle rozległ się dźwięk przypominający mlaśnięcie.

- Co to było? – zapytał przerażony Ksut.

- A pewnie jakiś bocian wpadł pod kombajn – wzruszył ramionami Reppel. Nie wiedział, że pod kołami rozjechał ukrywającą się wampirzyce Anne.

- Ale dlaczego krzyknął „O jasna cholera!” – zaciekawił się premier.

- Oj mój drogi Ksucie, a jak ty byś zareagował jak by cię przejechał kombajn? – zapytał filozoficznie i hipotetycznie prezydent.

Ksut całą drogę zastanawiał się nad udzieleniem odpowiedzi, lecz w końcu zasnął.


                                                                                                             następny >

 - Koniu Andrzeju! Już niedaleko – krzyczał Marcin Hulajnoga na swojego pomagiera. – No szybciej machaj tymi rękami, samo się wiosłować nie będzie.

Komendant stał nad swoim towarzyszem i poklepywał go co chwilę po ramieniu. Chciał mu dodać sił i otuchy. Niestety skromne fundusze służb nie pozwoliły na dodatkową parę wioseł do tratwy, którą kupili w porcie. 

- No prawa, lewa. Mięśnie powinieneś mieć ze stali. W końcu przeszedłeś elitarnie szybkie szkolenie w elitarne akademii policyjnej IX RP – mówił donośnie komendant.

 Powoli zbliżali się do statku piratów, który lśnił w oddali. Śledztwo w sprawie zabójstwa prezydenta Reppela naprowadziło ich na trop kapitana Jacka Danielsa. 

 Nagle koń Andrzej dostrzegł nadpływającą łódź z flagą turecką.

- Panie komendancie proszę spojrzeć! – krzyknął.

- Co do dia..

- Chcieć kupić dywan? – zapytał właściciel łodzi, który wyglądał na zwykłego i typowego turka.

- Nie! – rzekł stanowczo komendant, chociaż bardzo chciał mieć takie cudo.

- Hmm… To może chcieć kupić kura?

- Niee! – wrzasnął panicznie koń Andrzej, który cierpiał na kurofobię i kopnął z całej siły w kurę.

 Zwierzę odleciało kwokając donośnie.

- Albo to nie być kura, tylko kaczka? – zamyślił się Turek i dodał po chwili. – Wy musieć zapłacić za to kura albo kupić kebab.

- Panie komendancie to dobry pomysł – zrobił maślane oczy pomagier. – Nie jedliśmy nic od dawna.

- Masz racje – odrzekł po chwili zamysłu komendant Marcin. – Dwa kebaby poprosimy.

- Dwa kebaby, już się robią raz dwa – po tych słowach sprzedawca zakrzątał się na swojej łodzi.

- Jakiego mięsa pan używa? – zaciekawił się Hulajnoga.

- Ja sam nie wiedzieć, bo to leżało na asfalcie, jak ja jechał do Polska – powiedział i zaraz podszedł do nich z dwoma kanapkami. – Dwa razy kebab proszę płacić 40 ojro.

- Jakie ojro i jakie 40!? – oburzył się komendant. – I co to za kanapki mają być, kebaby są w BUŁCE!

- No 40 E-U-R-O, jesteśmy na otwartym morzu, ceny i waluta europejska.

- Och..  ty zdzierco ja ci pokaże – Marcin Hulajnoga już przygotowywał się to zabójczego ataku na oszusta. Przeszkodził mu w tym hałas, który zaczął dochodzić od strony statku piratów.

 Jakiś ksiądz pędził łodzią w ich kierunku. Machał wiosłami z taką siła, że płynął z prędkością bliską szybkości światła w próżni. Na szczęście zdążył się zatrzymać w łódź zaraz przed dzielnymi funkcjonariuszami IX RP.  Ksiądz miał poszarpaną sutannę, wyraz twarzy wskazywał na to, że zobaczył samego diabła.

- Demony siarczyste!! Demony siarczyste na łodzi, opętały Kevina Jonsona, który ostał na chwile sam na statku. Demony i diabły przeklęte smalone w kotle wiecznego potępienia! Nie da się nic zrobić trzeba uciekać! Tak wiać! WIAĆ!

Po tej jakże pięknej przemowie narzucił swoje tępo i popędził w kierunku portu.

- Koniu Andrzeju mamy pracę – powiedział z zawziętą miną komendant.

- To ja już sobie pójść – szybko zmył się Turek z pokładu swej łodzi i zanurkował.

Dopiero później Andrzej i Marcin zauważyli że nie mają ostatnich pieniędzy.

***

Komendant i jego dzielny koń dotarli w niedługim czasie do statku kapitana Danielsa. Część załogi wyskakiwała panicznie do wody.

- Aaaa! Ratunku! Sam diabeł przybywa!

- Demony!

- Skurwysyny ogniste!

 Wśród tych pięknych słów policjanci IX RP wgramolili się na pokład statku. Marcin wystrzelił ze swojego pistoletu na czarny proch z 1900 roku. Policji nie było stać na zmianę sprzętu od tego czasu, gdyż cały czas następowały cięcia w budżecie. Funkcjonariusze IX RP nie potrzebowali specjalnych urządzeń, u nich liczyły się umiejętności.

- Proszę o spokój! – krzyknął po oddanym strzale komendant. 

 Na chwile wszyscy znieruchomieli, wszyscy wpatrywali się w Marcina, który powiedział po chwili:

- Proszę się nie bać, jesteście pod opieka policji dziewiątej rzeczpospolitej.

 Po tych słowach nastał większy chaos i większa część załogi postanowiła opuścić pokład po tych słowach. "Powinni się cieszyć” – pomyślał Hulajnoga.

  Tymczasem z kajuty kapitana wyleciał biskup trzymając się za krwawiące ucho, a raczej to co z niego zostało.

- Diabelskie nasienie! Zjadło moje ucho i przepiło wodą święconą. Potem połknął krzyż i w minutę przeczytał całą biblię. Szatan na statku! Szatan na statku!

Po tych słowach biskup wyskoczył ze statku wprost na swoją motorówkę i odpłynął z piskiem opon.

- Nie ma ratunku! Już po nas – rozpaczał kapitan Jack Daniels, wyglądał na niezbyt trzeźwego. – Dlaczego mój syn? Dlaczego!?

 Nagle na statek wylądował człowiek w czarnym obcisłym stroju i płaszczu na którym znajdował się biały krzyż.

- Jestem słynny pogromca wszelkich demonów. Jestem wiedźmino-inkwizyto-księdzo-zabijaczo-sprzątacz, jak ktoś nie wierzy mam wszystkie papiery. 

Po tych słowach przybysz wyrzucił plik dokumentów na łódź.

- Rozsunąć się – powiedział donośnym chrapliwym głosem.

- Ave –krzyknęła pozostała załoga poznając wybawiciela.

- Tak jestem wielki Ave, W-I-K-Z-S – powiedział z dumą Ave i po chwili dodał.  – Mam wszystkie papiery jeśli ktoś nie wierzy.

 Superbohater zrobił krótka rozgrzewkę po czym z dumą wszedł do kajuty syna kapitana Kevina Jonsona, który był opętany przez prawdziwe demony siarczyste. Zapanowała przerażająca cicha, nikt nie śmiał się odezwać, z pomieszczenia nie do chodził żadne odgłosy. Nagle słychać było dziecinny szloch.

- Hura! Udało mu się – krzyczeli ludzie.

- Prawdziwy bohater wywabił nas, a teraz dziecko płacze za swoje grzechy.

- Cud!

- Ave Ave!

 

Po chwil drzwi do kajuty otworzyły się i wyczołgał się z nich superbohater. Płacząc przy tym jak małe dziecko.

- Potwór! Deomon – zanosił się płaczem – Co on mi zrobił!?

 

Ludzie pozostali na okręcie w tym kapitan, komendant i jego pomagier dostrzegli źródło bólu Ave. Miał w tyłek wbity diamentowy pastorał biskupa. Superbohater popłakał jeszcze chwilę po czym zemdlał z bólu.

- O niee! – krzyknął Jack Daniels. – To już po moim synu, co my zrobimy!?

- Spokojnie jeszcze my tu jesteśmy – powiedział z zawziętą miną komendant Marcin – Andrzeju, mamy robotę.

- O tak – odpowiedział koń.

***

 Komendant elitarnej policji IX RP razem ze swym towarzyszem Andrzejem przygotowywali się do misji. Musieli odsunąć na bok swoje prawdziwe zadanie, czyli odnalezienia zabójcy Reppela. Kapitan Jack Daniels był w całkowitej rozsypce, więc nie było szans na przesłuchanie.

 

Para funkcjonariuszy RP odeszła na bok. Marcin poprawił swoją odznakę, zawiązał buta i zapiął rozporek. Był gotowy do zadania, miał już wołać swojego pomocnika, lecz przeszkodził mu pewien staruszek, który wyglądał na doświadczonego marynarza. Marcin Hulajnoga poznał po tatuaży kotwicy na ramieniu. „Dedukcja drogą do sukcesu” – komendant wspomniał słowa swojego nauczyciela Profesora Rehabilitowanego Holemsa.

- Panie, weźcie to – powiedział staruszek podając puszkę z zielonym znaczkiem. – Wzmacnia ciało i krew.

 

Po tych słowach marynarz wyciągnął zielone zioła ze swojej puszki i zjadł. Nagle jego mięśnie wzrosły czterokrotnie. Chwilę się powypinał, lecz zaraz cały sczerwieniał i padł na ziemię trupem.

- Wiedziałem, że się tak skończy – znowu rozpaczał kapitan Jack Daniels. – Brał to zielsko i w końcu musiało się tak stać. Kolejny trup. Jaki ten świat okrutny.

- Co to w ogóle jest? – zapytał Marcin, który był zawsze głodny wiedzy.

- A jakieś zioła, myślał, ze to szpinak, bo mama mu wmawiała , że dodaje siły. Przez to całe życie miał skrzywioną psychikę. A tak naprawdę te puszki zawierają roślinę, która jest składnikiem viagry.

 

Marcin Hulajnoga wzruszył ramionami i powiedział:

- Koniu mój, ruszamy.

- Tak jest komendancie.

- Idźcie ratować mego syna – powiedział Jack Daniels.

 

Gdy szli w stronę drzwi, Andrzej po kryjomu schwał do spodni puszkę z zielonym znaczkiem i pobiegł za Marcinem śmiejąc się pod nosem.

***

 Po chwili wahania komendant Marcin zapukał i wszedł powoli przez drzwi kajuty. Oczywiście zapytał kulturalnie:

- Przepraszam, można wejść?

- Wraa! – odpowiedział stwór na suficie, który obecnie tańczył polkę. 

 

Komendant IX RP uważnie przyjrzał się opętanemu dziecku. Chłopak wyglądał na jedenaście lat, miał całkowicie czarne oczy i zakrwawione usta. Spojrzał na nich, usiadł na suficie i przemówił:

 - Zabije was, a potem zjem. Albo nie, najpierw zjem potem zabije.

 

Po tych słowach zaśmiał się złowieszczo, tak że wszystkie włosy stanęły komendantowi. Po chwili Marcin zyskał pewność siebie i rzekł donośnie:

- Mamy immunitet! Jesteśmy na służbie IX RP, jesteśmy prawem i sprawiedliwością w tym narodzie. Jesteśmy nieustraszeni obrońcy obywateli. Jesteśmy funkcjonariusze.

 

Po tych słowach demon prychnął i zniknął, by chwilę później zmaterializować się za milczącym koniem Andrzejem. Opętany chłopiec wziął zamach i kopnął z całej siły zad pomagiera. Andrzej poczuł ogromny ból w pośladkach, siła ciosu uderzyła nim o sufit. Lądując na ziemi przebił się na niższy poziom statku, w pokoju pozostał tylko groźny demon i komendant Marcin Hulajnoga.

- Jak śmiesz atakować funkcjonariusza na służbie, załatwmy to jak mężczyźni.

- Haha – zaśmiał się chłopiec wyciągając język na pół metra.

- Potwór i ścierwo – krzyknął policjant.

- Poezja dla mych uszu – powiedział przez dziecko demon. – Zróbmy pojedynek na przezwiska, jeśli wygrasz wyjdę z chłopca i pójdę sobie stąd, ale jeśli ja wygram zostaniesz moim wierzchowcem i będziesz mnie woził, gdzie chce.

 

Komendant wziął głęboki oddech i przystał na warunki demona. Pojedynek uważano za zaczęty.

***

 Koń Andrzej ocknął się i poczuł w ustach palącą ciecz, więc połknął ją szybko. Od razu zaszumiało mu w głowie i pojawiły się kolorki. Zadowolony i dumny z siebie wylazł z beczki i zaczął się zataczać, po chwili runął na ziemię. Wtedy zobaczył napis na beczce: „Whisky Jacka Danielsa”. Niżej był jakiś napis małym druczkiem. Nie mógł go dostrzec,  więc założył swoje dwukilogramowe okulary z wbudowanym mikroskopem.

 „Własność demona Jasia”

 

Dzięki cudownemu napojowi dającego inteligencje koń Andrzej domyślił się niemożliwego:

- Jack Daniels sprzedał własne dziecko demonowi w zamian za recepturę whisky. Co za bydle!

 

Nagle usłyszał wrzaski komendanta Marcina.

- O nie, on zginął. Muszę go pomścić.

 

Rozglądnął się po stosie beczek i nagle przyszło mu coś do głowy.

***

 - Ty prosiaku zdrapany i pokuty przez rudego jeża plamistego – krzyczał komendant Marcin Hulajnoga.

 

Demon odciął mu się straszliwą wiązanką, aż marynarz który podsłuchiwał pod drzwiami zemdlał. Policjant ledwo stał na nogach, wiedział że musi postawić wszystko na jedną kartę. Odpiął i schował odznakę do kieszeni.

- Haha – demoniczny śmiech pewny wypełnił kajute. – Chyba czas na moje zwycięstwo?

 

Stało się coś nieoczekiwanego. Marcin Hulajnoga puścił taką wiązankę, że demonowi uszy zwiędły i zaczął wyć. Opuścił ciało chłopca i wyskoczył przez okno w kajucie. Jak się potem okazało komendant był synem szewca. Stąd wachlarz przekleństw miał strasznie szeroki. Te wyzwiska były tak okrutne, że usta mu popękały i w gardle go strasznie paliło.

 

Wyszedł oszołomiony z kajuty, ludzie bili mu brawo. Zaczęli nim podrzucać i nagle poczuł pod sobą siłę uderzeniową.

***

 Koń Andrzej podstawił pod beczki prochu i whisky zapalniczkę

- Giń skurwysynie! Za komendanta!

***

Wybuchł wystrzelił dzielnego stróża prawa wysoko w niebo, wpadł w dziwnie świecącą szczelinę. Nikt nie wiedział co się stało.


< poprzedni                                                                                         następny >

Palipies razem, ze swoimi wiernymi wyznawcami leciał w stronę tęczy. Wierzył, że tam znajdzie obiecaną dolinę i zaprowadzi pokój w nowej RP. W końcu był prezydentem, musiał dbać o swoich obywateli. Towarzyszyło mu czterech wybrańców: Józio Bambaryła – jego prawa ręka i trzech mniej ważnych buntowników.

- Józio podejdź tu – rzekł Palipies. – Za twoje zasługi, mianuje Cię nowym premierem tego pięknego kraju. Oficjalnie, przy wszystkich obecnych powierzam funkcję premiera IX RP, temu o to człowiekowi.

Prezydent wskazał puste pole w balonie. Wszyscy zaczęli się zastanawiać, gdzie jest Józio.

- Przed chwilą tu był – powiedział jeden z buntowników.

- Nie mógł się rozpły… - dodał drugi.

Jego wypowiedź przerwały krzyki dobywające się z dołu. Był to Józio, który wypadał z balonu i wisiał zaczepiony o linę głową w dół. Darł się przy tym okropnie. Wyleciał przypadkiem, gdy usłyszał o awansie. Z radości zaczął skakać, lecz zaplatał nogę w linę i przeleciał przez ściankę balonu.

- Proszę szanownego i łaskawego pana! Melduję, że on wisi na linie – krzyknął jeden z przydupasów.

- Panie prezydencie co robimy? Wciągamy go? – spytał drugi buntownik z troską wymalowaną na twarzy.

- A niech wisi na razie, przynajmniej jest trochę więcej miejsca na zadanie specjalne – rzekł Palipies zacierając ręce. - Za niedługo dzień kobiet, trzeba się przygotować. Do roboty chłopaki, robimy laurki, raz dwa.

- A co to?

- Kolorowe karteczki, ty dawaj tu nożyczki będziemy wycinać serdus...

Nie dał rady dokończyć zdania, gdyż rozległ się przeraźliwy syk powietrza. Prezydent Palipies zauważył, jak do ich balonu zbliża się stado mężczyzn w podartych ciuchach, którzy z zabójczą prędkością lecieli na miotłach. Nagle przed szereg wysunął się największy obdartus i krzyknął:

- Stać! W imieniu Zgromadzenia Pijanych Meneli na Miotłach w skrócie Zet Pe eM eN eM nakazuje wam postój i panikę, zaraz zostaniecie obrabowani i wydestylowani.

Palipies poświęcił dłuższą chwile na zastanowienie, trochę czasu minęło zanim dotarł do niego sens słów.

- O co im chodzi? – zaczął zastanawiać się jeden z przydupasów, lecz nie dostał zbyt wiele czasu na rozważania, ponieważ na jego głowie znalazła się pusta butelka po wiśniówce ze „Stonki”. Siła uderzenia powaliła dzielnego obrońcę prezydenta.

- Milczeć! – krzyknął król pijaków, o którego władzy świadczyła aluminiowa korona na głowie. Legenda głosi, że była przetopiona z najwyśmienitszych piw puszkowanych. – Więc poddajecie się?

Prezydent wahał się przez kilka minut, lecz w końcu postanowił jak wyjść z tej sytuacji. Po chwili wyciągnął swojego trzydziestodwu calowego tableta z kieszonki na plecach i wybrał numer do swojego premiera. Gdy Józio odebrał wideo rozmowę pojawił się na ekranie do góry nogami, co bardzo rozpraszało Palipsa i nie pozwalało prowadzić rozmowy. Prezydent zaczął więc obracać ekran, lecz gdy przekręcał to obraz automatycznie ustawiał Józia do góry nogami.

- Cholera! -krzyknął zbulwersowany. Oparł tableta o ściankę balonu i stanął na głowie. Wszyscy wokoło, którzy ujrzeli jego wyczyn zaczęli bić brawo, nawet pijacy. Można było usłyszeć szepty:

- Tak oto człowiek wygrywa z techniką.

- Agencie Józio, szybkie sprawozdanie. Czym jest to całe stado pijaków? – zapytał prezydent.

- Jest to szajba najgorszych meneli jakich świat widział – odpowiedział nowy premier. – Piją na umór, a później zyskują dzięki temu nadludzkie moce. Nie mają żadnych skrupułów, a ich przywódca jest najgorszy.

- Co o nim wiesz?

- Jest bezwzględny i wiecznie pijany, bo jak był mały to wpadł do kociołka z denaturatem.

- Mamy jakieś szanse?

- Stracili najlepszego menela, Pana Świńskiego, lecz mimo to nie mamy szans – zameldował Józio.

- To co zrobimy prezydencie!? – zapytał zmartwiony przydupas.

- Będziemy walczyć – powiedział Palipies z dumą.

- Taaak! – krzyknął Józio Bambaryła, który nadal wisiał przywiązany do balona. Przy okrzyku wojennym zaczął machać rękami, co spowodowało zerwanie liny. Nagle słychać było głośne:

- Aaaaaa!

Później nastąpił wielki plusk, jakby coś dużego uderzyło o taflę wody. Józio wpadł prosto do słonego morza.

- Do ataku bracia – krzyknął król meneli. – Ku chwale naszego brata, który poległ. Za pana Świńskiego.

Menele na miotłach okrążyli balon, było ich dziewięciu. Każdy z nich trzymał w ręku butelkę, wyglądali naprawdę groźnie.

- Dalej, bronić się, Stefan odpal armatę miłości. Damy im popalić. Zasypmy ich uczuciami.

Przydupas podszedł do armaty zamocowanej w balonie i nasypał do wnętrza brokatowe serduszka.

Wycelował i odpalił w dwóch zbliżających się meneli. Jeden zdołał się utrzymać na miotle, drugi natomiast zakrztusił się i spadł prosto do morza.

***

Józio Bambaryła zaczerpnął wreszcie powietrza i przestał się topić. Rozglądnął się za najbliższym brzegiem, niestety był daleko.

- Prezydencie nic mi nie jest – krzyknął i zaczął żabką płynąć do brzegu.

Przydupas prezydenta poczuł jak coś wślizguje mu się pod podkoszulek. Nagle zza kołnierzyka wychylił mu się złoty węgorz.

- Jessstem węgosss, ssspełniam zyccenia – syczało zwierzę.

- A gówno prawda – krzyknął Józia po czym złapał węgorza i rzucił nim w wodę.

Zwierzę poleciało robiąc kaczki w stronę odległych statków. Józio postanowił płynąć dalej, musiał przeżyć, by móc szerzyć miłość. Nagle zobaczył jak odłamek jakiegoś talerza przeleciał mu nad głową, ktoś wyrzucił z niego papierek po batoniku.

- Jak możecie tak śmiecić? – krzyknął oburzony Józio, który w czasie tych słów wypił litr słonej wody.

Zapomniał, że przed chwilą zanurzył głowę pod wodę. – Powiem wszystko prezydentowi Pali…

Nie dokończył zdania, bo zainteresował się obiektem, który zbliżał się w jego stronę z ogromną prędkością.

„Na pewno koło ratunkowe mi rzucili, kochany prezydent nawet w czasie walki mnie ratuje” – pomyślał Józio i znalazł się pod spadającym przedmiotem, by go złapać. Po chwili ciało menela z impetem uderzyło o przydupasa prezydenta IX RP. Jak tylko znaleźli się pod wodą, Józio kopnął w twarz swojego przeciwnika. Nagle poczuł, że nie może ruszyć nogą. Jego nowo wylakierowane buty do tej specjalnej misji zaklinowały się w paszczy menela.

- Puszczaj wstrętny pijaku – krzyknął Józio pod wodą, znów wypijając litr wody.

Menel zdziwił się, bo usłyszał tylko „bul bul bul”. Józio poświęcił nowo zakupione obuwie i zdjął buta. Przydupas prezydenta zapomniał zmienić skarpetek już przez dłuższy czas, więc ta zabójcza broń chemiczna otumaniła menela, który zaczął opadać na dno. Józio wypłynął na powierzchnię tylko po to, żeby dostać miotłą spadającą z góry. Gdy po raz drugi udało mu się zdobyć tlen wsiadł na miotłę i zaczął dryfować w stronę brzegu, machając przy tym bezradnie nogami.

- Zawsze mnie to musi spotykać – skomentował swój stan smutnym głosem.

***

Na górze trwała zażarta walka, część piratów wtargnęła już na balon Palipsa. Przydupasy prezydenta dzielnie się broniły, ale została ich tylko dwójka walczących przeciwko pięciu menelom. Król zagrzewał swoich ludzi siedząc na magicznej miotle, wolał nie włączać się w szalony wir walki.

- Musimy się kochać! – krzyknął jeden z przydupasów i rzucił się na pijaka.

Menel zrobił krok w tyłu i uderzył beztrosko butelką prosto w czoło wroga. Poszkodowany upadł na ziemię tracąc przytomność. Widząc krzywdę swojego towarzysza kolejny człowiek prezydenta ruszył, aby przytulić niegrzecznego menela. Zapomniał, że w ręce trzyma nożyczki, które wbiły się w rękę pijaka. W miejscu rany popłynął przeźroczysty płyn.

- Nieee! – krzyknął ranny. – Tracę alkohol!

Po tych słowach wyskoczył z balonu, procenty za szybko uciekały. Było to jasne, że wolał nie żyć, niż być nisko procentowy. Na jego nieszczęście przeżył upadek, bo trafił w jakąś dziwnie machającego stwora w wodzie.

- Walczyć ku chwale miłości! – krzyknął Palipies i wziął swojego tableta. Zaczął smagać nim na prawo i lewo, zrozpaczeni menele wskoczyli na miotły i odlecieli.

- Jeszcze tu wrócimy! – krzyczał Król pijaków.

- I po sprawie, zbierać się moi mili – powiedział prezydent. – Dalej opatrzcie rannych i naprawcie szkody, a gdy to zrobicie ruszymy dalej. Na razie opadnijmy na ziemie.

Przydupasy zakrzątały się i czekały na wymarzony odpoczynek. Lecz nagle usłyszeli odgłosy mioteł za swoimi plecami. Leciała do nich trójka meneli, w tym dwóch, których wcześniej nie mieli okazji zobaczyć. Jednym z pijaków był znany im król, po jego prawicy leciał dziadek w poszarpanych szatach, natomiast z lewej strony jakiś młody obdartus z blizna na czole.

- Obiecałem, że wrócimy, więc wróciliśmy – powiedział złowieszczo Król meneli.

- Ale po co? – spytał zaciekawiony prezydent IX RP.

- Chcemy zrobić z was spirytus – odpowiedział złowieszczo władca. – Dalej Gandalfusie, latynoski pijaku zaczaruj ich.

- Nie – powiedział Gandalfus i skrzyżował ręce na piersi.

- Co!? Natychmiast czaruj!

- Nie będę.

- Dlaczego?

- Bo nie, zabrałeś mi mojego hobbita karzełka nie będę z tobą rozmawiał, lecę stąd.

- Zaczekaj, masz mnie słuchać jestem króóóóólem – mówiąc to władca pijaków rzucił swoją butelko prosto w siwy łeb Gandalfusa, przez co spadł z miotły.

Wszyscy mogli usłyszeć krzyki Józia Bambaryły, na którego wpadł obdarty stary pijak.

- Nie bój się, jeszcze was ograbimy, mój młody uczeń Harry Pijus jest wybrańcem. Ma bliznę w kształcie butelki na czole. Zaraz was wszystkich pokona.

- Boo wszyztko to, bo siebie kocham i tra tira ra – zawołał młody menel na miotle.

- Znowu się spiłeś!?

- Nieee, choc pokasze ci szym moja milosc jest.

Palipies doszedł do wniosku, że jest to idealny hymn dla jego państwa. A ten młody chłopak może mu pomóc szerzyć miłość. Wskoczył na obręcz balonu, chwycił chłopaka i krzyknął:

- On jest mój!

- Nieee! – zawołał król meneli. – Mój! Ja w niego zainwestowałem.

- On jest nadzieja narodu, regeneracie. Puszczaj!

I tak szarpali młodego pijaka, który szerzył pieśni miłosne. Harry Pijus nie przejął się tą kłótnia ani trochę, nie przeszkadzało mu, że jest miotany we wszystkie strony. Był w takim stanie, że wszystko było mu obojętne.

- Móój – powiedział z zawziętą miną prezydent.

- Niee! Bo mój – krzyczał Król meneli.

- A wszystko to bo siebie koszm o jeje – beztrosko śpiewał obiekt kłótni.

Ani Palipies, ani jego przeciwnik nie zauważyli, że są coraz bliżej tęczy. Nagle ocalały Przydupas zauważył naukowca w kitlu, który leciał do nich.

- Panie prezydencie – zawołał. – Coś się do nas zbliża.

Nie było czasu przyjrzeć się lecącemu naukowcowi, gdyż wpadł prosto w balon przebijając go. Prezydent Palipies wypadł z kosza i zawisiał, złapawszy się miotły Harrego Pijusa. Młody menel nie przejął się tym. Natomiast Król pijaków chciał strącić władcę narodu IX RP.

- Już po tobie! – krzyknął z wielkim triumfem w głosie i zaczął złowrogo łaskotać Prezydenta.

- Haha, przestań, bo się puszcze – zawołał ze łzami w czach Palipies i spełnił swoje słowa.

W wywiadzie ani Król, ani przydupas, ani tym bardziej Harry Pijus nie byli w stanie wyjaśnić co się wydarzyło. Po prostu prezydent Palipies, gdy dotknął tęczy zniknął.


< poprzedni                                                                                         następny >